Напэўна, самай лепшай навучальнай методыкай будзе з'яўляцца тая, якая будзе напісана з улікам ведаў аб будове і развіцці мозгу. Ужо цяпер такія метадысты, як дома і Зайцаў, з поспехам ужываюць тое, што яны ведаюць пра развіццё мозгу (дома) і пра словаўтварэнні (Зайцаў). Хацелася б спадзявацца, што і ў далейшым метадысты будуць звяртаць увагу на тое, наколькі іх методыкі падстроены пад мазгавую актыўнасць, наколькі эфектыўна мозг дзіцяці будзе ўспрымаць тыя веды, якія яму спрабуюць даць. І ўжо, канешне, навукі аб мозгу дазваляюць вылучыць тыя перыяды, падчас якіх адбываецца найбольшая нейронавая актыўнасць розных функцыянальных абласцей. Навучальныя методыкі варта разлічваць менавіта на той час і на той узрост, калі яны будуць найбольш эфектыўныя.

Усе працы педагогаў-наватараў, пра якія ішла гаворка ў дадзенай працы, разлічаны на першыя 5 - 7 гадоў жыцця. А што рабіць далей з дзецьмі, выхаванымі па іх методыкам? У інстытуце Домана ёсць праграмы далейшага навучання больш старэйшых дзяцей, а ў нашай краіне гэтага няма. У выніку такія дзеці застаюцца альбо на хатнім навучанні, альбо ідуць у звычайную школу, дзе ім складана прыжыцца, ці ж ідуць у прыватныя школы, якія працуюць па аўтарскіх методыках. У Маскве ёсць некалькі такіх школ. Усе яны працуюць па даволі арыгінальных методыках, але і яны таксама не разлічаны на такіх развітых дзяцей. А ў звычайных школах, да прыкладу, у першым класе на дваццаць шостым ўроку матэматыкі даецца лічба 5, на пяцьдзесят першым ўроку - лічба 8. Сучасная школа СТА гадзін сядзіць у першым дзесятку.

Ведаючы ўсе цяжкасці, з якімі потым прыйдзецца сутыкнуцца іх «залішне» развітым дзецям, многія бацькі адмаўляюцца ад методык ранняга развіцця, баючыся зламаць ім псіхіку на гэтых праблемах. Вельмі б хацелася, каб група метадыстаў занялася распрацоўкай праграм для дзяцей, выхаваных на методыках ранняга развіцця.

Глядзі яшчэ:   4 варыянты скрабов для вуснаў [Шпількі I Жаночы часопіс]

І яшчэ адзін мінус нашых школ: у старэйшых класах прынята падаваць вялікая колькасць матэрыялу. У выніку засваенне гэтага матэрыялу становіцца ў значнай ступені малапрадуктыўнымі, нятворчая. Веды перастаюць быць найважнейшым умовай і стымулам развіцця мыслення; насупраць, яны душаць і падтупліваюць яго. Мысленне ў такім выпадку не развіваецца з дастатковай інтэнсіўнасцю і не прыводзіць да глыбокага авалодання ведамі.

Зараз пагаворым аб школьным тэставанні. У школах запэўніваюць, што яго мэта - выявіць узровень ведаў дзіцяці. На самай справе, як заўважыў яшчэ дома, яны робяць як раз адваротнае - спрабуюць выявіць тое, што дзіця не ведае. Усе дзеці любяць пазнаваць і ненавідзяць, калі іх правяраюць. Пра гэта дома кажа так: «Школьная сістэма ўладкованая так, што дзіця адчувае сябе прайгралі, і таму ў ім пераважае пачуццё нездаволенасці». Да таго ж, гэты метад непаўнавартасны яшчэ і таму, што тэсты, кантрольныя работы, характарызуюць толькі толькі вынік разумовага працэсу, зусім не раскрываючы найбольш важную, працэсуальны бок мыслення. А ведаючы толькі вынік псіхічнага працэсу, мы не можам дастаткова поўна судзіць пра ўзровень сфарміраванасці мыслення ў дадзенага вучня. Трэба ўлічваць і тое, што веды, якімі авалодаў вучань, неадназначна характарызуюць яго мысленне.

А як жа тады правяраць дзяцей? Хутчэй за ўсё, найлепшым выхадам са становішча было б ладзіць дзіцячыя канферэнцыі, у якіх дзеці б распавядалі і абмяркоўвалі тое, што яны даведаліся. Трэба ставіць вучня ў становішча «даследчыка», сутыкаліся на пасільныя для яго пытанні і праблемы. Бо лепш за ўсё навучэнцы адкрываюць і засвойваюць новыя для іх веды менавіта ў працэсе рашэння задач. А іспыты варта наогул выключыць аж да выпускнога класа. У некаторых школах ужо працуе такая сістэма, і яна дае добрыя вынікі. Застаецца спадзявацца, што і ў іншых школах сітуацыя зменіцца да лепшага.

Глядзі яшчэ:   "вярбуе чыстай пасудзіне" ІНСТРУКЦЫЯ ПА ЎЖЫВАННІ


пакінуць каментар

Ваша пошта не будзе апублікаваная

Гэты сайт выкарыстоўвае Akismet для барацьбы са спамам. Даведайцеся як апрацоўваюцца вашыя дадзеныя каментарыяў .